คืนก่อนวันเข้ากรมเป็นเวลา 22.30น. เป็นยามวิกาลแล้วแต่ก็ยังมีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ทีระเบียงเพียงทำใจและปล่อยเวลาให้ผ่านไปเรื่อยๆอย่างนั้นกว่าจะตัดใจเข้านอนได้ก็ปาเข้าไปตี 2.30น. เพราะกว่าจะได้ออกมานั่งแบบนี้อีกคงอีกนาน เช้าวันใหม่ตื่นมาด้วยความกังวลเพราะต้องอกกจากบ้านแล้วจะบ้านแล้วแต่ก็ไม่ลืมที่จะเอาเอกสารมาด้วยเพื่อขอผ่อนผันเวลาออกไปจากนั้นก็ไปรอเวลาที่จุดนัดพบความว้าวุ่นในใจก็เกิดขึ้นทั้งเราแม่แต่แม่ดูจะเป็นกังวลกว่าเราก็ให้ที่บ้านไปส่งเมื่อเวลานัดมาถึงมีการเรียกรวมพลเพื่อรับฟังคำชี้แจงจากผู้เกี่ยวข้องและผู้ปกครองก็จะได้รับฟังคำชี้แจงทุกอย่างจนเวลาล่วงเลยเข้ามาถึงบ่ายโมงตรงเสียงเรียกจากรถส่งตัวจากลำปางไปพิษณุโลกก็ดังขึ้นแม่เราก็เริ่มหน้าเสียน้ำตานองหน้าเราก็ซึมๆบ้างเพราะร้องไม่ได้พยายามหันมองแกแล้วก็หลบสายตาเมื่อขึ้นรถก็ได้ยินแต่เสียงเรียกของแม่เต็มสองรูหูเท่านั้นเสียงร้องเรียกปนเสียงร้องไห้ปะปนกันระงมเราก็ได้แต่บอกว่าคิดถึงน่ะรักษาสุขภาพตัวเองด้วยจากนั้นนายสิบที่คุมรถมาก็ให้เริ่มนับยอดจากด้านหลังเมื่อไม่ครบก็ฝห้นับใหม่เกิดการผิดพลาดจากด้านหลังรถมีคนกวนจึงเกิดน้ำโหตะโกนออกไปว่า"เดี๋ยวเถอะมึงกวนตีนกูมากเดี๋ยวกูจะรับพวกมึงหน้าค่ายเลยเดี๋ยวก่อน" ข้างล่างที่มีผู้ปกครองมาส่งก็มองหน้าเป็นแถวไอ้นี่จะเอาจริงลูกเราจะเป็นอะไรรึเปล่าสุดท้ายเมื่อรถออกไปแล้วก็เหลือแต่ตัวเราที่ต้องอยู่กับตัวเองในตอนนั้นรู้สึกหว้าเหว่ามากกังวลต่างๆนาจะโดนอะไรก็ไม่รู้ในใจคิดไปมากมายแต่เมื่อถึงแล้วนั้นรถก็เข้าไปที่ "สโมสรบันเทิงทัพ ค่ายสมเด็จพระนเรศวรมหาราช จังหวัดพิษณุโลก" เราก็รีบโทรไปหาป้าว่าจะให้ทำยังไงบอกกับใครที่ติดต่อกันไว้พอถึงเวลาเข้าไปในห้องโถงเพื่อรอการบรรจุลงในแต่ละหน่วยก็ทำอะไรไม่ได้เลยไม่รู้จะพูดกับใครสุดท้ายก็เราก็ไปตกที่หน่วย "กองพันทหารสื่อสารที่ 23" หรือที่รู้จักกันในนาม ส.พัน.23นั่นเองจากนั้นก็ลุกไปรับเสื้อและนั่งรอเวลาพาเข้าหน่วยเมื่อถึงเวลานาทีระทึกมาถึงแล้วเราเดินขึ้นรถของหน่วยเราแล้วรถก็แล่นผ่านที่ที่เคยไปเที่ยวตอนเด็กจนเติบใหญ่เป็นภาพสุดท้ายที่แล่นผ่านไปอย่างช้าๆจนลับตาและเข้ากรมไป

หลังจากที่สอบรียนต่อป.ตรีจบเราก็กลับมาที่บ้านเพื่อมารอคัดเลือกทหารเพราะตอนนั้นถึงเกณฑ์พอดีในช่วงนั้นบอกได้เลยว่ายังไงก็สอบไม่ติดแน่เพราะตอนทำข้อสอบทำไม่ได้เลยจึงตัดสินใจลงคัดเลือกจับใบดำใบแดงก่อนวันคัดเลือกทหารก็เป็นอาการกระวนกระวายนอนไม่หลับกินไม่ได้เพราะตื่นเต้นที่จะต้องไปลุ้นคืนก่อนคัดเลือกทหารเป็นคืนที่ตื่นเต้นที่ (คิดว่าคงตื่นเต้นไม่แพ้คืนส่งตัวเจ้าสาวแน่ๆ) นอนพยายามนอนแต่เช้านอนไปก็กังวลไปเรื่อยเปื่อยนอนตั้งแต่ 4 ทุ่มกว่าจะข่มตาลงปาเข้าไปตี4ได้มั้งเพราะดูเวลา 03.45น. แล้ว พอตื่นเช้ามาก็ล้างหน้าล้างตาไหว้รูปคุณพ่อก่อนออกไป "ขอให้ผมรอดกลับมาทีเถอะป๊า" แล้วก็เอาหลักฐานต่างๆออกไปตอนเช้ายังไม่มีอะไรเท่าไหร่หรอกเพราะยังอยู่ข้างนอกไม่ได้เข้าไปในโรงพละ อาการยังเฉยๆพอบ่ายก็เข้าไปวัดตัวเราได้ ดี 1 ประเภท 2 เพราะสายตา สั้นแต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าจะรอดเพราะตามเกณฑ์เขาเอาออกที่ 800 ออฟติคอล เราแค่250เองจึงโดนด้วย เมื่อใกล้ถึงเวลาก็ยิ่งร้อนใจเพราะต้องการให้วันนี้ที่ยาวนานผ่านไปให้เร็วทีสุดเมื่อถึงเวลาจับจริงหัวใจเราพองโตจนจะล้นออกมา( คิดว่าชายไทยหลายๆคนคงจะเป็นเช่นกัน) เเละก็เป็นลางเลยเมื่อผู้จับฉลากเลือกกลุ่มจับได้พวกสละสิทธิเป็นกลุ่มแรกแล้วเราก็อยู่แถวที่ 2 ปรากฏวันนั้นมีใบแดง194ใบ ใบแดง 273ใบ อัตราส่วนจึงอยู่ที่3 ต่อ 1 แล้วเมื่อเริ่มจับเราก็ลุ้นกันสุดโต่งลุ้นจนคิดอะไรไม่ออกเมื่อยิ่งใกล้ก็นิ่งกังวลบางคนจับได้ถึงกับเป็นลมไปเลยต้องหิ้วกันออกไปส่วนเราเมื่อถึงคิวเอาหล่ะว่ะเป็นไงเป็นกันพ่อช่วยลูกด้วย ยกมือไหว้ไหไป1ทีจากนั้นก็จกลงไปได้มา 2 อันก็ปล่อยไป 1 อัน แล้วก็ยื่นให้กับสัดสดีไปเปิดหันหน้ามามีแต่คนแช่ง "แดงๆๆๆๆ" เสียงคนในโรงพละดังสนั่นจนไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยพอผลออกมาเต็ม 2 รูหูถึงกับทำให้เราแทบจะเดินไม่เป็น "แดง ทบ.2 พิษณุโลก" ช็อคไปเลยได้แต่คิดในใจ "เอ๊อออออกูนิ" แล้วจากนั้นก็ถูกจูงไปจิ้มนิ้วมือและกรอกประวัติก็ยังโชคดีที่เอาวุฒิการศึกษามาด้วยเลยได้ลดหย่อนเหลือ 1 ปี เมื่อออกมาจากโรงพละ ฟ้าครึ้มฝนลมพัดแรงเหมือนจาตกเลยรีบกลับบ้านกลับมาถึงบ้านแม่ก็รีบออกมาถามว่าเป็นไงบ้างคำเดียวที่พุ่งออกมาจากปากแม่หลังจากบอกแกว่า แดงทบ.2 พิษณุโลกคือ "ซวย" แล้วต่อจากนี้ไปก็ต้องไปแก้กันที่พิษณุโลกต่อเพราะบ้านเราเกิดอยู่พิษณุโลกมีญาติอยู่หลายครอบครัวคงช่วยได้ไม่มากก็น้อยหล่ะ แต่เหมือนกับเคราะห์ซ้ำเมื่อผลสอบออกเราสอบติดป.ตรี อ่าวทีนี้ก็เลยคิดหนักไปอีกถ้าเรียนคงต้องได้ดร็อปเพื่อไปเป็นทหารในเทอม 2 แน่ๆ แต่ก็คว้าไว้ก่อนเพราะดีกว่าปล่อยเวลาไปเปล่า ในตอนแรกที่เข้าไปเรียนก็ไม่ค่อยเจออะไรยากเท่าไหร่นักเพราะเป็นวิชาพื้นเกือบทั้งหมดเเต่เกรดก็ยังไม่สวยอยู่ดีเพราะเจอคำนวณเข้าไปต้องร้องจ๊ากเลยเกรดออกมา 2.68 ในขณะที่โอ๊ตได้ 3 กว่า แต่ก็น่ะเมื่อเข้าไปก็เจอเพื่อนที่ติดทหารเช่นกัน 4 คนเราจึงปรึกษากันและเดินเรื่องขอผ่อนผันการเป็นทหารไปก่อนแล้วก็รอเวลาเอกสารมาในช่วงนั้นกระวนกระวายมากยิ่งใกล้เวลาเข้ากรมก็ยิ่งร้อน จนเก็บอาการไม่อยู่ช่วงนั้นยอมรับว่าเครียดมากเลยไม่รู้จะทำยังไงดีได้แต่ทำใจเท่านั้นและคิดในใจ"จะโดนอะไรบ้างว่ะกู"

ในชีวิตนี้คนเราจะมีเพื่อนที่เดินไปกันเรากี่คนกันเพื่อนแท้นั้นหาได้ยากมากกว่าการหาทองแท้สักเส้นเรามีเพื่อนอยู่คนหนึงอยากจะนำเสนอเขาคนนั้นช่วยเราในหลายๆเรื่องๆเป็นคนที่รู้จักกันมานานแสนนานสมันปวส. การที่ได้ร่วมกิจกรรมชมรมเดียวกันนั้นก็เป็นเรื่องดีที่ทำให้เราได้มองอะไรหลายๆอย่างๆจากเพื่อนคนนี้เพื่อนคนี้มีความเฉลียวฉลาดหัวเร็ว นิสัยเอาจริงเป็นคนเอาจริงทำอะไรตรงๆไม่ห้าวแต่แฝงความดุไว้ลึกๆ นิสัยดีอารมณ์ดี ร่าเริง เป็นคนที่ให้เกียริตกับผู้หญิงก่อนเสมอเป็นคนที่ช่วยเหลือเราแบบไม่ลังเลว่าเรื่องอะไร คอยรับฟังที่ดีมีแนวทางของตนเอง เป็นตัวของตัวเองมาก อารมณ์ศิลป์ในบางเวลาแต่โดยส่วนมากจะแนวมากกว่าที่จะศิลป์ เป็นคนทีไปไหนมาไหนมาไหนกับเราได้ทุกเวลาโดยไม่มีข้อโต้แย้ง เป็นคนเสนอความคิด หรือไอเดียดีๆได้ตลอดเวลา เวลาขัดสนเรื่องเงินเขาจะมาก่อนเขาเป็นบุคคลเดียวที่ทำให้ผมสบายใจได้ในหลายๆเรื่อง และเขาก็อยู่ข้างๆผมเสมอในเวลาที่ผมไม่สบายใจ แต่ชีวิตผมกับเขาออกจะคล้ายๆกันในเรื่องครอบครัวเขาไม่มีพ่อผมก็ไม่มีเขามีแต่แม่ผมก็มีแต่แม่ เขามีชีวิตที่เป็นอิสระผมมีแบบเขา แนวคิดที่คล้อยตามกันเเละเหมือนกัน ฐานะทางการเงินพอๆกัน ชีวิตไม่ได้ราบเรียบพอๆกัน ฉะนั้นคนๆนี้จึงทำให้ผมได้รู้ว่าเรื่องเพื่อนแท้นั้นมีจริง มีหลายครั้งที่ไม่ได้เจอก็คุยกันส่งสิ่งดีๆให้แก่กันแบ่งปันความสุขร่วมกันผมอยากจะบอกเขาว่าถ้านายได้อ่านไดอารี่นี้ของเราแล้วเราอยากบอกนายว่าเพื่อนที่ดีที่สุดของเราอีกคนหนึ่งในชีวิตเรา เรารักนายว่ะอยากให้เราเป็นเพื่อนกันอย่างนี้ตลอดไปน่ะ "เพื่อนโอ๊ต"

ป.ล.หน้านี้เขียนให้กับโอ๊ตโดยเฉพาเลยะแม้จะสั้นๆแต่ได้ใจความน่ะ